باسلام
در هفته دفاع مقدس بسر می بریم.همگی دراین مورد چیزهایی شنیده ایم.
٣١شهریور سال ١٣۵٩ آغاز حمله ناجوانمردانه عراق به ایران
آغاز یک جنگ نابرابر
پرپرشدن غنچه های نشکفته
مردان آسمانی
اما دکتر مصطفی چمران
یکی از عارفان سالک راه حق و حقیقت،یکی از ارزشمندترین انسانهای علی
گونه.
مردی فرهیخته با آن جایگاه علمی فاخر
خیلی دوست دارم بدانم: دکتر به چه می اندیشید؟
خدایش رحمت کند و او را با شهدای کربلا محشور گرداند.
فرازهایی از وصیت نامه دکتر چمران:
" برای مرگ آماده شده ام و این امری است طبیعی ، که مدتهاست با آن آشنام . ولی برای اولین بار وصیت می کنم. خوشحالم که در چنین راهی به شهادت می رسم.خوشحالم که از عالم و مافیها بریده ام. همه چیز را ترک گفته ام. علائق را زیر پا گذاشته ام. قید و بندها را پاره کرده ام. دنیا و مافیها را سه طلاقه گفته ام و با آغوش باز به استقبال شهادت می روم . . . "
ای کاش . . .
ای کاش . . .
ای کاش . . .
نظرات ()