درباره : سپاس مخصوص خداوندی است که نخستین موجود است.قبل از او چیزی نبوده است و آخرین موجود است و بعد از او چیزی نیست.دیده ببنندگان از مشاهده او ناتوان است و اندیشه گویندگان،از وصف او عاجز است.سپاس مخصوص خدایی است که راه توبه را به ما نشان داد.توبه ایی که از روی رحمت بی کران اوست. سپاسی که تا زنده ایم از سپاسگزاران او باشیم و در این راه بمانیم. سپاس مخصوص اوست . سپاس آن که پایان ندارد و در ظرف ادراک نگنجد.
"زدست دیده و دل هردو فریاد که هرچه دیده بیند دل کند یاد بسازم خنجری نیشش ز پولاد زنم بر دیده تا دل گردد آزاد" (باباطاهر)